အာနာပါန သတိပဌာန္ ရႈမွတ္နည္း

အာနာပါနႆတိသည္ကာယာႏုပႆနာသတိပဌာန္တစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။အာနာပါနသည္ထြက္ေလ၀င္ေလဆိုသည့္ ၀ါေယာဓါတ္ခါင္းေဆာင္သည္ဓါတ္တရားေတြစုေပါင္းထားေသာကာယကိုအစိတ္စိတ္အမႊာမႊာကြဲသြားေအာင္ အဖန္ဖန္ အထပ္ထပ္ ရႈရေသာ သတိပဌာန္ကို ေခၚပါသည္။

ခႏၶာကိုယ္ကိုဖာင့္ေျဖာင့္ထား၍ တိကို ႏွာေခါင္းရွည္ေသာပုဂၢိဳလ္ဆိုလွ်င္ ႏွာသီး၀၊ ႏွာေခါင္းတိုလွ်င္ အထက္ႏုတ္ခမ္း မွာထားပါ။ ထြက္ေလ၀င္ေလကို သတိနဲ႕ ၀င္၊ ထြက္ေစရမည္။

က) မွတ္နည္းမွာ
၁) ထြက္ေလ၀င္ေလတစ္စံုကို ၁၊ ၂၊ ၃၊ ၄၊ ၅ ဟု မွတ္တဲ့နည္း။
၂) အႏုပတၱာနည္း- ေနရာတစ္ခုခုမွာပဲ သတိကိုထားပါ။ ထြက္ေလ၀င္ေလကို စ၊လယ္၊ဆံုးသိေအာင္လုပ္တဲ့နည္း။
၃) ဌာပနာနည္း- ထိတဲ့ေနရာမွာ ထိထိေနတာသိေအာင္လုပ္တဲ့နည္း။

ခ) ၾကာတာ၊ ျမန္တာသိေအာင္လုပ္ပါ။ တိုတိုလား၊ ရွည္ရွည္လား သိေအာင္ လုပ္ရမည္။

ဂ) ျပင္းထန္သလား၊ ႏူးညံ့သလားသိေအာင္လုပရမည္။ထြက္ေလ၀င္ေလသည္ စိတၱဇ၀ါေယာျဖစ္လို႕ စိတ္ေပၚမူတည္သည္။ စိတ္ေတြ ၾကမ္းလွ်င္ ထြက္ေလ၀င္ေလကၾကမ္းသည္။ နီ၀ရဏ တရား ၅ ပါး မကင္းလွ်င္ပ်ံ႕လြင့္တဲ့စိတ္ကပူေလာင္တဲ့သေဘာရွိပါသည္။၄င္းေၾကာင့္ဖစ္တဲ့စိတ္ကၾကမ္းပါသည္။ 
နီ၀ရဏဆိုသည္မွာ-

၁) တစ္စံုတစ္ခုကိုလိုခ်င္တဲ့စိတ္
၂) အလိုမက်တဲ့စိတ္
၃) ငိုက္မ်ဥ္းတာ
၄) ပ်ံ႕လြင့္တာ၊ ပူပန္တဲ့စိတ္
၅) မဆံုးျဖတ္ႏိုင္တဲ့စိတ္

ဃ)နီ၀ရဏကင္း၍စိတ္ေတြသိမ္ေမြ႕သြားတဲ့အခါ၀င္ေလထြက္ေလသည္နူးညံ့လာပါသည္။သိပ္ၿပီးသိမ္ေမြ႕လာရင္ထြက္ေလ၀င္ေလရွိမွရွိေသးလားလို႕ထင္ရတတ္ပါသည္။ ေအာက္ပါပုဂၢိဳလ္မ်ားမွသာ ထြက္ေလ၀င္ေလ ခ်ဳပ္ပါသည္။
  ၁) အမိ၀မ္းထဲက ကေလး
၂) ေသသြားတဲ့ပုဂၢိဳလ္
၃) ေသခါနီးမိန္းေမ်ာေနတဲ့သူ
၄) စတုထၱစ်ာန္၀င္စားေနသူ
၅) နိေရာဓသမာပတ္၀င္စားသူ
၆) ျဗဟၼျပည္ေရာက္ေနပုဂၢိဳလ္(ျဗဟၼာ)

င)၀ီရိယစိုက္ၿပီးရႈလွ်င္သိမ္ေမြ႕ေနေသာ၀င္ေလထြက္ေလကိုတြ႕လာလိမ့္မည္။စိတ္ေတြၾကည္လာတတ္သည္။အျဖဴေရာင္ ညစ္ေထးေထးနမိတ္စေပၚလာမည္။ပၚလာကစတြင္၀င္ေလထြက္ေလကသတ္သတ္နမိတ္ကသတ္သတ္ဖစ္ေနတတ္သည္။ယင္းသို႕ နမိတ္ေပၚလာလွ်င္စိတ္ကေပၚလာေသာနိမိတ္ေပၚေရာက္သြားတတ္သည္။နမိတ္ကိုဆက္ရႈရမည္။နမိတ္ပ်ာက္သြားလွ်င္ဘာ၀နာစိတ္ကို၀င္ေလထြက္ေပၚျပန္တင္ရမည္။ ဘာ၀နာစိတ္အားေကာင္းလွ်င္ နမိတ္ႏွင့္ ၀င္ေလထြက္ေလတို႕ တစ္ထပ္တည္း က်လာလိမ့္မည္။ ယင္းေနာက္မွာခါင္းထဲကလႈပ္ရွားေနေသာမီးခိုးတန္းလို၊ဖဴျဖဴေဖြးေဖြး၀ါဂြမ္းဆိုင္လိုအစတြင္ ျဖစ္မည္။ ဘာ၀နာစိတ္ ခိုင္ခံ့လာေသာအခါ ျဖဴေဖြး ၾကည္လင္ေတာက္ပေသာ မီးေခ်ာင္းလို ၾကည္လို နကၡတ္လို ပုလဲလံုး ရြဲလံုးလို ေပၚလာ တတ္သည္။ စ်ာန္လမ္းသြားခ်င္လွ်င္ ေပၚလာေသာ နမိတ္ကို မလြတ္တန္းရႈဖို႕လိုပါသည္။လႈပ္ေနတဲ့နမိတ္က ျငိမ္သြားသည္အထိအာရံုျပဳပါြမ်ားလွ်င္ စ်ာန္စခန္းသို႕ ေရာက္ၿပီ။ ၄င္းစ်ာန္ကလည္း နီ၀ါရဏ ၅ ပါးကို ေလာင္ကႊ်မ္း သြားေစပါသည္။  
       နမိတ္ ၃ မ်ိဳးမွာ-
၁) မူလ ၀င္ေလထြက္ေလက ပရိကမၼနမိတ္

၂) မီးခိုးတန္းလို ၀ါဂြမ္းဆိုင္လို အစရွိတဲ့ လႈပ္ရွားၿပီးေနတဲ့နမိတ္က ဥဂၢဟနမိတ္

၃) ၾကည္လင္ေတာက္ပၿပီး ျငိမ္၍ေပၚလာတာက ပဋိဘာဂနမိတ္္

   
       စ်ာန္ အဂၤါ ၅ ပါးမွာ-

၁) စိတ္ကို နမိတ္ေပၚ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ တင္ေပးရတဲ့ ၀ိတက္

၂) ထိုနမိတ္ကို အဆက္မျပတ္ ဆင္ျခင္ေနတဲ့ သံုးသပ္ေနတဲ့ ၀ိစာရ

၃) ၀ိစာရႏွင့္ နမိတ္ကို ဆင္ျခင္ပါမ်ားေတာ့ ပြတ္ပါမ်ားရင္ အေရာင္တလက္လက္ထြက္လာေသာ ေရႊပုထိမ္သည္ရဲ႕ လက္၀တ္ရတနာမ်ားလို လႈပ္ရွားေနတဲ့ နမိတ္က ျငိမ္ၿပီး ၾကည္လင္လာသည္။ ထိုနမိတ္ကို ႏွစ္သက္တဲ့ သိမ့္ကနဲ ျငိမ့္ကနဲ ခံစားတတ္တဲ့ ပီတိ

၄) ေအးခ်မ္းတဲ့သေဘာ ပႆဒၵိ၊ စိတ္ေတြလဲ ေအးခ်မ္လို႕ ခႏၶာကိုယ္လဲ ေအးခ်မ္းလာသည္။ ေျငာင္းညာကိုက္ခဲျခင္းမရွိ။ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို
ေအာက္က ေျမာက္ပင့္လိုက္သလို ေပါ့ေနသလို ခံစားရသည့္ လဟုတာ။ ေအာက္မွာထိေနတယ္လို႕ မထင္ရ။ နတ္စည္းစိမ္တမွ်ဟု ဆိုပါသည္။

၅) ေနာက္ဆံုး စိတ္က တည္ျငိမ္သြားတဲ့ ဧကဂၢတာ။ သမာဓိရသြားပါၿပီ။ ပထမစ်ာန္ဟု ေခၚသည္။ စိတ္က နီ၀ရဏလြတ္လို တက္ၾကြလန္းဆန္း ေအးခ်မ္းေနပါတယ္။

ဤေနရာတြင္ ၀ိပႆနာမရႈလိုေသးပါက ၀ိတက္ ၀ိစာရကိုပယ္လွ်င္ ဒုတိယစ်ာန္၊ ပီတိကိုပယ္လွ်င္ တတိယစ်ာန္၊သုခကိုပယ္လွ်င္ စတုထၳစ်ာန္အထိ တက္သြားႏိုင္သည္။ စ်ာန္စခန္းသြားရင္ ဉာဏ္မလိုေသးပါ။ ရႈရံုပဲရႈေနရင္း တက္သြား ပါသည္။ ပထမစ်ာန္ရၿပီး ၀င္ေလထြက္ေလဆိုေသာ တြန္းကန္လႈပ္ရွား တတ္သည့္ ၀ါေယာဓါတ္ျဖစ္သည့္ရူပ္ကိုရႈရင္ကယာႏုပႆနာ။ပီတိ၊သုခဆိုသည့္ ေစတသိတ္မ်ားကိုရႈရင္ ေ၀ဒနာႏုပႆနာ။ ၾကည္လင္ေနသည္ကိုသိေနေသာစိတ္ကိုရႈရင္စိတၱာႏုပႆနာ။ထိုစိတ္စတသိတ္ႏွင့္ရုပ္မ်ားမျမဲဘူးဆိုသည့္အနိစၥသေဘာ၊ ကုန္ေပ်ာက္တတ္သည္ဆိုသည့္ ၀ိရာဂသေဘာ (တက္မက္စရာမရွိ)၊ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ပ်က္စီးတတ္သည္ဆိုသည့္ နိေရာဓ (ခိုင္ျမဲသည္ဟု မယူဆ)၊ စြန္႕ပစ္ရမည္ ဆိုသည့္ ပဋိနိေသကသေဘာ၊ အခ်က္ ၄ ခ်က္ ပါေသာ ဓမၼာႏုပႆနာ။ ယင္းသို႕ သံုးသပ္ေသာဉာဏ္ကသမၼသနဉာဏ္ရဲ႕အစျဖစ္ပါသည္။ ထြက္ေလ၀င္ေလက ရုပ္၊ ပီတိပႆဒၵိခံစားမႈ၀ဒနာသည္စတသိတ္၊ခ်မ္းသာမႈကိုသိေနသည့္စိတ္သည္၀ိဉာဏ္၊ယင္းစိတ္ေစတသိတ္ရုပ္မ်ားကို ပိုင္းပိုင္းျခားျခားသိလာခဲ့ေသာဉာဏ္ကိုနာမရူပပဋိေစၧဒဉာဏ္။သကၠာယဒိဌိကင္းသြားပါၿပီ။ထိုနာမ္ရုပ္ႏွစ္ပါးသည္အ၀ိဇၨာ၊တဏွာ၊ကံဆိုေသာ ေ၀းေသာအေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ရပါသည္။ ထြက္ေလ၀င္ေလ တည္းဟူေသာ ၀ါေယာရုပ္၏ အနီးဆံုးအေၾကာင္းမွာ စိတ္ျဖစ္ပါသည္။ အေၾကာင္းႏွင့္ အက်ိဳးကို သိမ္းဆည္းတတ္သည့့္ဉာဏ္သည္ ပစၥယပရိဂၢဟဉာဏ္ ျဖစ္ပါသည္။

ဤသို႕အေၾကာင္းအက်ိဳးေၾကာင့္ဖစ္ေနေသာရုပ္နာမ္ႏွစ္ပါး၏အနိစၥ၊ဒုကၡ၊အနတၱကိုဓမၼာႏုပႆနာသတိပဌာန္ႏွင့္၀ိပႆနာရႈလွ်င္သမၼသနဉာဏ္ဖစ္ၿပီ။၄င္းရုပ္နာမ္မ်ား၏ ျဖစ္လာတာပ်က္လာတာကိုျမင္ေသာ ဉာဏ္ကဥဒယဗၺယဉာဏဖစ္သည္။ဖစ္လာတာေတြ႕လွ်င္ဥေစၧဒဒိဌိျပဳတ္ၿပီးပ်က္တာေတြ႕လာေသာ္ ျမဲသည္ဆိုေသာ သႆတဒိဌိပဳတ္ပါသည္။ဖစ္ျခင္းႏွင့္ပ်က္ျခင္းတြင္ပ်က္ျခင္းကၾကာက္စရာေကာင္းသည့္ သေဘာေဆာင္လို႕ ဉာဏ္က ပ်က္သည့္ဘက္ကိုပဲ ဒလစပ္ရႈ သြားပါသည္။ အပ်က္ကို သံုးသပ္ျခင္းက ဘဂၤဉာဏ္ ျဖစ္ပါသည္။ ၀ါေယာရုပ္ကိုပဲဖစ္ျဖစ္၊၀ဒနာတစ္လံုးကိုျဖစ္ျဖစ္၊ၾကည္လင္ေနေသာစိတ္ကေလးတစ္လံုးကိုျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာက္ပ်က္သြားေနသည္ကို ျမင္ေသာအခါ ေၾကာက္စရာဆိုသည့္ သံေ၀ဂဉာဏ္ဘယဉာဏ္ေပၚလာပါသည္။ထိုေပ်ာက္ပ်က္ေနေသာခႏၶာကအားကိုးစရာမဟုတ္ဟုသိေသာဉာဏ္ျဖစ္သည့္ အာဒီန၀ဉာဏ္ဖစ္လာေစပါသည္။ယင္းေနာက္တြင္ငီးေငြ႕ေသာနိဗၺိဒါဉာပၚပါသည္။ထိုသို႕မလိုခ်င္ပဲရႈမွတ္ေနရတာကိုလြတ္ခ်င္ေသာ မုဥၥိတုကမ်တာဉာဏ္ ေပၚလာပါသည္။သို႕ေသာ္ ေရနစ္မွာေၾကာက္၍ခြးေသေကာင္ပုပ္ကို အတင္းဖက္တြယ္ထားသူကဲသို႕ မလႊတ္ပဲ ဤသခၤတကိုပင္ အနစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱဟု ဘာ၀နာစိတ္ျဖင့္ ဖိၿပီးရႈမွတ္ေနေသာ ပဋိသခၤါဉာဏ္ ဆက္ျဖစ္ လာပါသည္။ ယင္းအခိုက္တြင္ သခၤတတရားကို သုခ၊ ဒုကၡေသာမနႆမပါေသာဥပကၡာေ၀ဒနာဖစ္ေနပါၿပီ။၄င္းဉာဏ္ကိုသခၤါရုပကၡာဉာဏ္ဟု ေခၚပါသည္။ထို႕ေနာက္မွာ မဂ္ျဖစ္ေပၚရန္က်းဇူးျပဳသည့္အႏုေလာမဉာဏ္ဖစ္ေပၚလာပါၿပီ။ဆက္လက္၍အထူးေၾကာင့္ၾကမစိုက္ရပဲ ေဂါၾတဘုဉာဏ္ ေပၚလာပါသည္။ ထိုဉာဏ္ကသခၤတအာရံုကိုမယူေတာ့ပဲအသခၤတကိုမ်ာ္ၾကည့္သည့္ဉာဏ္ျဖစ္ပါသည္။ယင္းေနာက္တြင္မဂ္ဉာဏ္၊ဖိုလ္ဉာဏ္အစဥ္အတိုင္း ေပၚလာပါေတာ့သည္။ ထိုေနာက္ခ်ဳပ္ပ်ာက္ခဲ့ပံုပယ္ၿပီးကိေလသမ်ားကိုပန္ဆင္ျခင္သည့္ပစၥ၀ကၡဏာၪာဏ္ပၚလာပါသည္။အာနာပါနသတိပဌာန္သည္သတိပဌာန္ေလးပါး ျပည့္စံုသည့္အတြက္ ေဗာဇၥ်င္ ရ ပါး ျဖစ္ပါသည္။
(ဆရာေတာ္အရွင္ဉာဏိသာရေဟာၾကားေသာအာနပါနသတိပဌာန္တရားထဲမွ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပပါသည္။)

တန္ဖိုး

သီလပညာဏဥၥ ေလာကသၼိ ံ အဂၢမကၡာယတိ။
ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ ပညာကသာ ေလာကႀကီးမွာ အမြန္ျမတ္ဆံုးပဲ။ 
(သုတ္သီလကၡန္ပါဠိေတာ္)

တန္ဖိုးဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးက လွတယ္။ Value လို႔ ဂလိုဘယ္ရြာသားေတြ အေခၚတစ္မ်ဳိးလည္း ရွိရဲ့။  ဘယ္လို ဘာသာေဗဒနဲ႔ပဲ ေျပာေျပာ တန္ဖိုးဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရရဲ့ အႏွစ္သာရကေတာ့ အတူတူပဲ ျဖစ္မွာပါ။ ေဆးလိပ္ႀကိဳက္သူတစ္ဦးအတြက္ ေဆးလိပ္ဟာ တန္ဖိုးရွိေပမယ့္ ေဆးလိပ္အနံ႔မခံႏိုင္သူအတြက္ ေဆးလိပ္ဗူး အလကားရရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္တိုေနမွာပါပဲ။

 ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ အရာေလးေတြ ကိုယ့္မွာရွိရင္ တန္ဖိုးထားတတ္ၾကသလို ကိုယ္ မၾကိဳက္တဲ့ အရာေတြဆိုရင္ေတာ့ တန္ဖိုးထား သိမ္းဆည္းေနၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါက ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းေတု႔ပါ။ ကိုယ္တန္ဖိုးထားခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူဆိုတာေတာင္ အရြယ္ေတြအိုမင္းသြားရင ္တန္ဖိုးမထားခ်င္ၾကေတာ့ မဟုတ္လား။ ဆိုလိုတာက ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းအေပၚထားတဲ့ တန္ဖိုးဟာ မၿမဲဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။
ကိုယ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ဆိုပါစို႔။ သူဟာ ကိုယ့္စိတ္တိုင္းက်ေနမယ္၊ ကိုယ့္အတြက္ အသံုးခ်လို႔ရဦးမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က တန္ဖိုးထားေနတတ္ေပမယ့္ သူမရွိလည္း ျဖစ္တယ္လို႔ ေတြးလက္ခံလိုက္တာနဲ႔ အဲဒီလူဟာ ကိုယ့္အတြက္ တန္ဖုိးမဲ့သြားၿပီေပါ့။

တန္ဖိုးဆိုတာ အခ်ိန္ကာလ၊ ေနရာေဒသ နဲ႔ ပုဂၢိဳလ္အေပၚမူတည္ၿပီး အတက္အက်၊ အနိမ့္အျမင့္ ကြာသြား တာပါ ။  ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားက ေလာကမွာ ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ ပညာကသာ တန္ဖိုးအျမင့္မားဆံုးပါတ့ဲ။ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ဘုန္းတန္ခိုးဆိုတာ သူ႔ကိုယ္က်င့္တရား ဘယ္ေလာက္ေကာင္းသလဲအေပၚပဲ မူတည္သလို၊ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ အဆင့္အတန္းဆိုတာလည္း သူ႔ရဲ့ ဆင္ေျခတုံတရားပဲ ေခၚမလား။ အသိပညာအေပၚမွာပဲ မူတည္တာေလ။

အထက္တန္းက်တဲ့သူဆိုတာ ရွင္ေတာ္ဘုရားေဟာခဲ့သလို ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ အသိပညာျမင့္မားသူေတြကို ဆိုလိုတာပါ။ စကားလံုးရဲ့ တန္ဖိုးနဲ႔ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ေနထိုင္သြားသူေတြေပါ့ေလ။ ကိုယ္ေတြကေကာ…တန္ဖိုးဆိုတာ ဘယ္လိုဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြနဲ႔ ေနထိုင္သြားၾကမလဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားၾကတယ္ဆိုရင္ေပါ့။ လူရယ္လုိ႔ျဖစ္လာရန္ သုိ႔မဟုတ္ သတၱ၀ါျဖစ္လာရန္ ခႏၶာကုိယ္တည္းဟူေသာ အိမ္ကုိ အဘယ္လက္သမားသည္ တည္ေဆာက္လုိက္သနည္း။ လူတုိ႔၏ ႏွလုံးသားသည္ တပ္မက္မႈ၊ ခက္ထန္ရက္စက္မႈ၊ မုန္းတီးရြံရွာမႈ၊ စသည္ မ်ားျဖင့္ အၿမဲတမ္းပူေလာင္ေန၍ ေသာကကုိရင္မွာပ်ဳိးလ်က္ မ်က္ရည္မုိးတုိ႔ျဖင့္ ဘ၀လမ္း ခရီး၀ယ္ ေလ်ာက္၍ ေနၾကရသည္။ ႏွလုံးသား၏ ထာ၀ရၿငိမ္းခ်မ္းမႈကုိ အဘယ္နည္ျဖင့္ရရွိနိဳင္သနည္း။ ေသာကႏွင့္ မ်က္ရည္တုိ႔ျပြမ္း ေသာ ဘ၀၏ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာကား အဘယ္နည္းဟု စစ္တမ္းထုတ္ေလ့လာခဲ့ ၾကသည္။

ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ ဤျပာႆနာရပ္မ်ား၏ အေျဖကုိ ကုိယ္ေတာ္တုိင္ စတင္ေတြ႔ရွိခဲ့၏။ ထုိေတြ႔ရွိခ်က္တုိ႔ကုိ လူသားတုိ႔အား ညႊန္ျပေဟာၾကားခဲ့သည္။ ဥာဏ္မ်က္စိတုိ႔ကုိ ဖြင့္၍ ေပးခဲ့သည္။ ထုိေၾကာင့္ ဗုဒၶ၏ဦးေဆာင္မႈ ေအာက္တြင္ ထုိေခတ္လူသားတုိ႔သည္ နာမ္ ပုိင္းဆုိင္ရာ ေလ့လာျပြမ္းတီးမႈမ်ားလွသျဖင့္ နာမ္ပုိင္းဆုိင္ရာ စြမ္းရည္သတၱိတုိ႔ အထြဋ္ ထိပ္သုိ႔ေရာက္ရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ေဒါက္တာ မာတင္လူသာကင္းကား “လူ႔ဘ၀မွာ အသက္ရွည္ရွည္ေနသြားရဘုိ႔ထက္ အသက္ရွင္ ခုိက္မွာ ဘ၀ကုိတန္ဖုိးရွိရွိ အသုံးခ်သြားနိဳင္ဘုိ႔က ပုိအေရးႀကီးပါတယ္။ နိဳင္ငံနဲ႔ လူမ်ဳိးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ရင္း ေသရျခင္းဟာ အျမတ္ဆုံးေသျခင္းျဖစ္ပါတယ္”ဟုေၾကြး ေက်ာ္ခဲ့ေလသည္။
“စူးစမ္းမႈ မရွိေသာဘ၀သည္ မေနအပ္ေသာဘ၀ေပတည္း”ဟု ဆုိကရားတဲစ္က ေကာက္ခ်ခဲ့ဘူးသည္။

ပတ္ဝန္းက်င္ဆုိတာက အစေတြ႔စမွာေတာ့ လူတေယာက္မွာ ျမင္သာတဲ့ စီးပြားေရးခုိင္မာမႈနဲ႔၊ ပညာအရည္အေသြးကို ၾကည့္တတ္ၾကေပမဲ့ ေရရွည္ဆက္ဆံတဲ့အခါမွာေတာ့ အဲဒါေတြက အေရးမၾကီးေတာ့ပါဘူး၊ ဒီလူ ဘယ္ေလာက္ တည္ၾကည္မႈရွိလဲ၊ စိတ္ဓာတ္ခုိင္မာလဲ၊ ကတိတည္လဲ၊ သစၥာရွိလဲ စတာေတြကိုသာ ၾကည့္ၾကပါတယ္၊၊

စိတ္သေဘာထားျပည့္၀တဲ့လူဆိုတာ....
တျခားလူရဲ႔ ရိုင္းပ်တဲ့ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ သူ႔စိတ္ကို လွဳိင္းမုန္တိုင္း မထန္ေစဘူး။
တျခားလူရဲ႔ ရိုင္းပ်တဲ့ အျပဳအမႈေၾကာင့္ သူ႔စိတ္ကို အမုန္းရန္ညိဳးေတြနဲ႔ မဖံုးလႊမ္း ေစဘူး။

စိတ္ဆႏၵသည္ ထာ၀စဥ္ တည္ျမဲေစေသာ ေဆးတစ္ပါးျဖစ္၏။ ထူးျခား ေအာင္ျမင္ေသာ အရာ၀တၳဳတိုင္း၏ မ်ဳိးေစ့ျဖစ္သညါ။္ ဘ၀ ဆံုးရွံုးသြားမွာကို မစိုးရိမ္ပါနဲ႔.....ဘ၀ မစရေသးတာကိုပဲ စိုးရိမ္ပါ။ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေကာင္းေကာင္းဆက္ဆံပါ.... လူ႔ဘဝဆိုတာ တိုေတာင္းလြန္းတယ္။ ကိုယ့္ေဘးကလူေတြကို ေကာင္းေကာင္းဆက္ဆံပါ... ေနာင္ဘဝဆိုတာရွိရင္လဲ သူတို႔နဲ႔ကိုယ္ ဆံုခ်င္မွဆံုလိမ့္မယ္။
လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္တစ္ခုကို ထိန္းထားတာဟာ လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္တစ္ခုကို ထုတ္ေဖာ္တာထက္ ပိုတန္ဖိုးရွိတယ္လို႔ သင္သိတဲ့အခ်ိန္ သင္ရင့္က်က္ၿပီ။လူတခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြနဲ႔ေတာင္ မရင္းႏွီးဘဲ ကမာၻ႔အျပင္ဘက္မွာ တျခားၿဂိဳလ္သား ရွိမရွိဆိုတာကို စိတ္ဝင္စားၾကတယ္။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို စည္းရံုးသိမ္းသြင္းႏိုင္တာဟာ အသိပညာရဲ႕ေအာင္ႏိုင္ျခင္းျဖစ္တယ္။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို လႈံ႔ေဆာ္ႏိုင္တာဟာ စိတ္ဓာတ္ရဲ႕ ႀကီးျမတ္ျခင္းျဖစ္တယ္။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေအာင္ႏိုင္တာဟာ ဘဝရဲ႕ရင့္က်က္ျခင္းျဖစ္တယ္။

ဧည့္သည္

The Lord Buddha

အတုမရွိ ဗုဒၶျမတ္စြာ

ေန ့စဥ္ပြားပါ ဤငါးျဖာ

၁။ ငါသည္ အိုျခင္းသေဘာရွိသည္ျဖစ္၏။ အိုျခင္းသေဘာတရားကို မလြန္ဆန္နိဳင္။

၂။ ငါသည္ နာျခင္းသေဘာရွိသည္ျဖစ္၏။ နာျခင္းသေဘာတရားကို မလြန္ဆန္နိဳင္။

၃။ ငါသည္ ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ျဖစ္၏။ ေသျခင္းသေဘာတရားကို မလြန္ဆန္နိဳင္။

၄။ ငါ့အား ခပ္သိမ္းေသာ ႏွလံုးကိုပြားေစတတ္ေသာ အေဆြအမ်ိဳး၊ အေဆြခင္ပြန္း၊ ခ်စ္ကၽြမ္း၀င္သူတို ့ႏွင့္ အရပ္တစ္ပါးသို ့ ေျပာင္းသြားသျဖင့္ ရွင္ကြဲ ကြဲရျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ ဘ၀တစ္ပါးသို ့ ေျပာင္းသြားသျဖင့္ ေသကြဲ ကြဲရျခင္းသည္ လည္းေကာင္း ျဖစ္တတ္ေခ်၏။

၅။ ငါသည္ ကံသာလ်င္ မိမိဥစၥာရွိသည္၊ ကံသာလ်င္ အေၾကာင္းရင္းရွိသည္၊ ကံသာလ်င္ အေမြခံရွိသည္၊ ကံသာလ်င္ အေဆြအမ်ိဳးရွိသည္၊ ကံသာလ်င္ ကိုးကြယ္လဲေလ်ာင္းရာ ရွိသည္ ျဖစ္၏။ ေကာင္းသည္လည္းျဖစ္ေသာ၊ မေကာင္းသည္လည္းျဖစ္ေသာ အၾကင္ကံကို ျပဳအံ့။ ထိုျပဳေသာ ေကာင္းမႈမေကာင္းမႈကံ၏ ေကာင္းေမြ ဆိုးေမြခံသည္ ျဖစ္ရအံ့။

အဘိဏွသုတ္

Life Series

Life is a series of test,
ဘဝဆိုတာဟာ စာေမးပြဲအဆင့္ဆင့္ပဲ။

Concealed in every new situation we face there is spiritual lesson to be learned and a spiritual blessing for us if we learn that lesson.
အေတြ႔အႀကဳံတိုင္းရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ျမင့္ျမတ္တဲ့ သင္ခန္းစာရွိတယ္။ အဲဒီသင္ခန္းစာကို ကိုယ္က ရလိုက္တယ္ ဆိုရင္ ကိုယ့္အတြက္ အဲဒါဟာ မဂၤလာတစ္ခု ပါပဲ။

It is good to be tested.

အစမ္းခံရတာ အစစ္ခံရတာ အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္။

It is good to be tested. We grow and learn through passing test.

စာေမးပြဲေတြကို အစစ္ခံၿပီးေတာ့ ေအာင္ျမင္သြားတဲ့အခါမွာ ပိုၿပီးေတာ့ ဉာဏ္ႀကီးတဲ့လူ ျဖစ္လာတယ္။ ႀကီးပြား တဲ့လူ ျဖစ္လာတယ္။ အသိဉာဏ္ေကာ၊ စိတ္ဓာတ္ေကာ ႀကီးပြားလာတယ္။

I looked upon all my tests as good experiences.

အစမ္းခံခဲ့ရတာေတြဟာ အားလံုးေကာင္းပါတယ္လို႔ပဲ ျမင္လာမယ္။
ဘုန္းႀကီးလည္း ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေလာကဓံေတြ အမ်ားႀကီးႀကဳံခဲ့ရတာပဲ။ အခုျပန္ၿပီးေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္တဲ့ အခါမွာ အဲဒါေတြ အားလံုးဟာ ေတာ္ေတာ္ အက်ဳိးမ်ားပါတယ္။

We cannot expect to go through life without being confronted with pain.
ဒုကၡနဲ႔ မႀကံဳရဘဲနဲ႔ ကိုယ္ဆင္းရဲမႈ မႀကံဳရဘဲနဲ႔ ဘဝခရီးကို ျဖတ္သန္းသြားလို႔ မရပါဘူး။

Through our meditative practice we can learn to experience pain without hurt.
တရားအားထုတ္ျခင္းအားျဖင့္ စိတ္ဓာတ္တည္ၿငိမ္မႈ၊ ေအးခ်မ္းမႈ၊ ရင့္က်က္မႈ ရလာမယ္။ ဝိပႆနာဉာဏ္ေတြ ရင့္က်က္လာမယ္ဆိုရင္ ဒုကၡနဲ႔ ႀကံဳရေပမဲ့ စိတ္ဆင္းရဲမႈ သိပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူး။

This is not too difficult and when we have learnt to experience pain without hurt we have gained something in the art of living.
 ေလာကဓံတရားနဲ႔ ႀကံဳရတဲ့အခါမွာ စိတ္ဆင္းရဲမႈ ႀကီးႀကီးမားမား မျဖစ္ေအာင္ ေနတတ္သြားၿပီးဆိုရင္ ဘဝမွာ ေနနည္း အတတ္ပညာကို နဲနဲေတာ့ တတ္သြားၿပီ။

အခက္အခဲမရွိတဲ့ဘဝဟာ ျမင့္ျမတ္မႈ ျဖစ္ဖို႔ အခြင့္အေရးမရွိတဲ့ဘဝ

အခက္အခဲေတြကို မ်ားမ်ားရင္ဆိုင္ၿပီးေတာ့ သတိႀကီးႀကီး၊ ဉာဏ္ႀကီးႀကီး၊
သေဘာထားႀကီးႀကီးနဲ႔ ေျဖရွင္းႏိုင္တဲ့သူ၊ ေက်ာ္လႊားႏိုင္တဲ့သူပဲ ျဖစ္ရပါလို၏။

But I would never wish such a life for any of you. What I wish for
is the great inner strength to solve your problems meaningfully and grow.
အခက္အခဲမရွိတဲ့ဘဝ သက္သက္သာသာေနရတဲ့ ဘဝမ်ဳိးကို ရပါေစလို႔ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ
ဆုမေတာင္းဘူး။ ကိုယ့္ဘဝမွာ ေတြ႔ႀကဳံလာတဲ့ အခက္အခဲေတြကို စိတ္ဓာတ္အင္အားႀကီးႀကီး၊
ဉာဏ္အင္အားႀကီးႀကီးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ၿပီးေတာ့ေက်ာ္လႊားႏိုင္ဖို႔၊ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းႏိုင္တဲ့ေနရာမွာ
အဓိပၸာယ္ရွိရွိ ေျဖရွင္းလိုက္ၿပီးတိုင္း ပိုၿပီးေတာ့ အသိဉာဏ္ႀကီးတဲ့သူ၊ သေဘာထားႀကီးတဲ့သူ
ျဖစ္လာဖို႔ လူႀကီးျဖစ္လာဖို႔ အဲဒီလို ဆုမ်ဳိးပဲ ေတာင္းခ်င္ပါတယ္။

There was a time when I thought it was a nuisance to be confronted with a problem.I tried to get rid of it.I tried to get somebody else to solve it for me.But that time was long ago.It was a great day in my life when I discovered the wonderful purpose of problems.Yes, they have a wonderful purpose.

လွပတင့္တယ္၍
အဆင္းလည္းရွိ
အနံ႔လည္းရွိေသာ ပန္းသည္
အနံ႔ႀကိဳင္၍ လႈိင္သကဲ့သို႔
ေကာင္းစြာ ေဟာေတာ္မူအပ္သည့္
ပိဋကတ္ သံုးပံုတည္းဟူေသာ ဘုရားစကားေတာ္သည္
႐ိုေသစြာ နာျခင္း၊ သင္ယူျခင္း၊ က်င့္ျခင္းရွိေသာ သူအတြက္
အက်ဳိးမ်ားစြာရွိ၏။

Like a beautiful flower of colour
and also fragrant,
even so,
fruitful are fair words
of one who practices them.
***

သီလႏွင့္ျပည့္စံု၍ မေမ့မေလ်ာ့ ေနေလ့ရွိသျဖင့္
တရားမွန္ကို ေကာင္းစြာသိ၍
ကိေလသာမွ လြတ္ေျမာက္ကုန္ေသာ
သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ သြားရာလမ္းခရီးကို
မာရ္နတ္သည္ မသိ၊ ရွာ၍မရ။

Mara never finds the path
of the truly virtuous,
who abide in heedfulness
and are freed by perfect knowledge.
***

ခိုးသူတေယာက္သည္ မိမိကို ျပစ္မွားက်ဴးလြန္ဖူးေသာ
ခိုးသူတေယာက္ကို ျမင္သည္ရွိေသာ္ သို႔မဟုတ္
ရန္သူတေယာက္သည္ ရန္ဘက္တဦးကို ျမင္သည္ရွိေသာ္
အက်ဳိးမဲ့ ဖ်က္ဆီးျခင္းကို ျပဳရာ၏။
(သို႔ရာတြင္ ဤတဘ၀တြင္သာ ျပဳႏိုင္၏)
ယုတ္မာသျဖင့္ ရန္ညွဳိးထားေသာ စိတ္သည္ကား
(အခုဘ၀ ေနာင္ဘ၀တို႔၌ အက်ဳိးေပးတတ္သျဖင့္)
သာ၍ပင္ အက်ဳိးမဲ့ ဖ်က္ဆီးျခင္းကို ျပဳႏိုင္၏။

Whatever harm an enemy
may do to an enemy,
or a hater to a hater
an illed-directed mind
inflicts on oneself a greater harm.
***

Common Platform

LET US SEARCH FOR COMMON PLATFORM

TO WALK ON TOGETHER
PRESENTED BY DR. ASHIN NYANISSARA

          We humans are mysterious beings with inconceivable potentialities. Noble characteristics and criminal tendencies are latent within us. These may rise to the surface of our life at any time unexpectedly without using strength and power. These are dormant within us in various degrees. Within the powerful complex machinery of man's mind, we find a treasure storehouse of virtue and rubbish heap of wickedness. By developing these respective characteristics, we may become either a blessing or a curse to humanity. If we wish to sublimate ourselves to the noble service of humanity, we must endeavor our best to remove the latent evils and cultivate the dormant seed of virtue. To discover invaluable treasure latent within us, righteous patience and persistent effort are essential. Even the poorest people can accomplish this task. Thus, wealth and power are not essential prerequisites to the accumulation of human value.

          One powerful destructive vice within us is anger (Dosa). The constructive virtue that can eliminate this evil force and ennoble mankind is loving-kindness (Metta). Cruelty (HiÑsa) is another vice that is responsible for many horrors and atrocities prevalent in the world today. Compassion (Karuna) is its antidote. Jealousy (Issa) is another vice that is a poison to every system of the world. The poisonous jealousy leads to unhealthy rivalries and dangerous competitions. The most effective remedy for this poisonous drug is appreciative joy (Mudita). Two other universal characteristics that upset the mental equipoise of a man are attachment to the pleasurable things and aversion to the un-pleasurable things. Developing equanimity (Upekkha) can eliminate these two opposite forces. These four sterling virtues may be rendered by modes of Noble Conduct or Noble Abodes. These four noble conducts are capable of elevating the world if mankind is so wills on them. If all mankind tries to cultivate these conducts, irrespective of creed, colour, race or sex, the world can be transformed into a supreme paradise where we all can live in perfect peace and harmony as ideal citizens of one world. So, we should also extend these four noble virtues towards all living beings without exception. Consequently, these virtues can be called boundless noble spirit. Irrespective or religious beliefs, everyone should cultivate these sweet virtues and be a blessing to oneself and all others.

          The development of loving-kindness softens people's hearts. In the organization of nations, instead of providing military aid, we should give the pure aid of loving-kindness to the helpless world. It is defined as the sincere wish for the welfare and genuine happiness of all mankind without making distinction between ourselves and others. "Just as a mother protects her only child even at the risk of her own life, even so one should cultivate boundless loving-kindness towards all living beings". Therefore, loving-kindness of mothers is not the passionate love towards her child. Even so, our love towards other nations or other countries must be a sincere wish and pure love for the genuine peace and welfare of the world. We should extend the boundless universal brotherhood and sisterhood spirit without barriers in the differences of political views and religious beliefs.

          The loving-kindness, which is a sincere wish for the genuine peace and welfare of the world, is not political, racial, national, or even a religious brotherhood. Political brotherhood is confined only to those who share similar political views, such as the partial brotherhood of Democrats, Socialists, Communists, and so on. Racial brotherhood and national brotherhood are restricted only to those of same race and nation. Very often to assert their racial or political superiority, they resort to brutal warfare and killing of people by mercilessly raining bombs from the sky above. The pathetic incidents of the Second World War are striking as examples, which can never be forgotten by mankind. Acts of violence and terrorism should be denounced, and harmonious relations should be established with the people of different background and faiths.

         

Loving-kindness (Metta) is not mere religious brotherhood either. Owing to the limitations of religious brotherhood, religious disputes and so called holy wars are waged without the least compassion; sincere outspoken men and women have been roasted and burnt alive. Many atrocities have been perpetrated which baffle description. Cruel wars have been waged, marring the historic pages of world history. To establish genuine peace and happiness amongst mankind, a sincere religious awaking and harmony are necessary in this morally bankrupt world. So we must carefully establish a pure and useful life of love, reason and justice based on the noble principle of their respective teachers and leaders.

          The Buddha addressed, "Hatred never ceases through hatred, but hatred ceases by love alone. This is the essence of the ancient and eternal law." As loving–kindness is a constructive peaceful force, it has the power to counteract destructive influences. Just as hateful thoughts can produce toxic effects in any system or policy, even so loving thoughts can produce healthy, wealthy mental and physical effects. The Buddha emphatically stated the importance of morality as a means to overcome tensions and difficulties, to solve the problems of humanity. We should exercise right thought of selflessness, loving-kindness, compassion and harmlessness or non-violence.

          Today's world is full of a chaos, miseries, war-weariness, and violence; the nations are arming themselves to the teeth. Human lives are in danger and frightened by the arms race between great countries or G countries. These weapons are always ready to release and to kill many human lives at any moment. In fact, the world is absolutely in need of this universal loving-kindness, measureless compassion, sympathetic joy, great tolerance and right vision in order for all of us to live in one world in perfect peace and harmony like brothers and sisters.

          We should develop sincere love to kill the enemy of the world, which is hatred. We should develop invaluable compassion to remove the woe of nations, which is cruelty. We should develop appreciative joy to protest from the poisoning of all systems, which is jealousy. We should develop the mental equipoise of man to eliminate attachment to pleasurable situations and aversion to un-pleasurable situations.

          In the world today, from the materialistic point of view, all technology, industry, machinery are highly advancing, but on the contrary, most people's mind are underdeveloped, their spirits remain in poverty.

          Most modern people's mentalities are lacking loving-kindness, compassion, sympathetic joy and equilibrium. Furthermore, the character of the young generation is bankrupt. Both material and mental progress are essential for the development of a country. In order to alleviate poverty, all religious leaders and spiritual scholars should develop educational infrastructures for modern education and moral education as well. Generally, good education is an avenue to upward morality and a way out of poverty. Now worldly progress is good enough, but the progress of spiritual life is at the minimum degree in the material world. Therefore, we need to try to elevate spirit of people, especially the character of sons and daughters of our world for the progress of our age in the near and far future.

          To do so, we should change and promote the entire education system of every country; we should plan and project, teach and learn moral education, cultural education, religious education, spiritual education according to respective country, culture, nature, etc. Thus, all spiritual and religious leaders need to meet on a common platform and we should try to form one organization such as "The United Religions" just like the United States, the United Kingdom, and the United Nations. If we could organize the United Religions, we would co-operate with the United Nations to solve the problems of nations.

           On account of different faiths or views, if we cannot meet, stand and walk on a common platform like brothers and sisters, and then surely the many mission of compassionate world teachers or many spiritual leaders would fail in doing good for the world. Since we all are citizens of the world, loving-kindness (Metta, great tolerance (Khanti), forgiveness and compassion are our common platform, it is to walk on together. However impossible it may seem now, surely it cannot be easier less risky than engaging at a brutal fighting in nuclear war. Let us get together and construct the spirit of universal brotherhood and sisterhood.

          I would like to conclude for my speech with the priceless word of the Buddha:

          "One should win anger through loving-kindness, wickedness through goodness, selfishness through charity, and falsehood through truthfulness."  This is the advice of the Buddha.

          "Hatred never ceases through hatred, but it ceases by love alone. This is the essence of the ancient and eternal law."  This is the advice of the Buddha.

          May the truth and peace prevail in every corner of the world!
          May All beings be peaceful and happy forever!

 Dr. Ashin Nyanissara
The Chancellor
Sitagu International Buddhist Academy
Sagaing Hills, Sagaing, Myanmar

Accomplishment

It is important to know when you have let go of desire: when you no longer judge or try to get rid of it; when you recognise that it’s just the way it is. When you are really calm and peaceful, then you will find that there is no attachment to anything. You are not caught up, trying to get something or trying to get rid of something. Well-being is just knowing things as they are without feeling the necessity to pass judgement upon them. We say all the time, ‘This shouldn’t be like this!’, ‘I shouldn’t be this way!’ and, ‘You shouldn’t be like this and you shouldn’t do that!’ and so on. I’m sure I could tell you what you should be - and you could tell me what I should be. We should be kind, loving, generous, good-hearted, hard-working, diligent, courageous, brave and compassionate. I don’t have to know you at all to tell you that! But to really know you, I would have to open up to you rather than start from an ideal about what a woman or man should be, what a Buddhist should be or what a Christian should be. It’s not that we don’t know what we should be. Our suffering comes from the attachment that we have to ideals, and the complexities we create about the way things are. We are never what we should be according to our highest ideals. Life, others, the country we are in, the world we live in - things never seem to be what they should be. We become very critical of everything and of ourselves: ‘I know I should be more patient, but I just CAN’T be patient!’....Listen to all the ‘shoulds’ and the ‘should nots’ and the desires: wanting the pleasant, wanting to become or wanting to get rid of the ugly and the painful. It’s like listening to somebody talking over the fence saying, ‘I want this and I don’t like that. It should be this way and it shouldn’t be that way.’ Really take time to listen to the complaining mind; bring it into consciousness. I used to do a lot of this when I felt discontented or critical. I would close my eyes and start thinking, ‘I don’t like this and I don’t want that’, ‘That person shouldn’t be like this’, and ‘The world shouldn’t be like that’. I would keep listening to this kind of critical demon that would go on and on, criticising me, you and the world. Then I would think, ‘I want happiness and comfort; I want to feel safe; I want to be loved!’ I would deliberately think these things out and listen to them in order to know them simply as conditions that arise in the mind. So bring them up in your mind - arouse all the hopes, desires and criticisms. Bring them into consciousness. Then you will know desire and be able to lay it aside. The more we contemplate and investigate grasping, the more the insight arises: ‘Desire should be let go of.’ Then, through the actual practice and understanding of what letting go really is, we have the third insight into the Second Noble Truth, which is: ‘Desire has been let go of.’ We actually know letting go. It is not a theoretical letting go, but a direct insight. You know letting go has been accomplished. This is what practice is all about.